Renesans Samorządu Aptekarskiego.
Czas nie zatrze śladu tamtych dni
Redakcja Aptekarza Polskiego dziękuje panu magistrowi Zenonowi Wolniakowi za przekazanie wspomnień. Autor był uczestnikami wydarzeń, które doprowadziły do odrodzenia samorządu aptekarskiego.
Po historycznych przemianach polityczno–gospodarczych jakie nastąpiły w 1989 roku zespół w składzie: dr Henryk Mionskowski – przewodniczący, dr Stefan Rostafiński i mgr farm. Zenon Wolniak – członkowie niezwłocznie przystąpił do pracy przerwanej stanem wojennym. Przyjęty plan działania obejmował dwa zagadnienia:
- Opracowanie projektu ustawy p.t. Izba Farmaceutyczna
- Sposób wprowadzenia projektu Ustawy pod obrady Sejmu
Prace nad projektem ustawy były bardzo intensywne. Koncentrowały się na posiedzeniach zespołu. W pracach tych uczestniczył również dr Zbigniew Cieślak prawnik z Zakładu prof. Piotra Winczorka z Uniwersytetu Warszawskiego. Zapisy poszczególnych rozdziałów były również konsultowane na zebraniach w niektórych oddziałach Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego. Przygotowanie ostatecznej wersji ustawy p.t. „Ustawa o Izbach Farmaceutycznych” zbiegło się z Walnym Zgromadzeniem Delegatów Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, które obradowało w listopadzie 1989 roku we Wrocławiu. Zgromadzenie zaaprobowało dotychczasowe działania zespołu i potwierdziło jego skład osobowy. Nowo wybrany prezes Zarządu Głównego PTFarm prof. Witold Wieniawski aktywnie włączył się w dalszy tok prac nad przygotowaniem projektu ustawy. W grudniu 1989 roku została ukończona ostateczna wersja ustawy.
Analiza możliwości wprowadzenia ustawy p.t. : Izba Farmaceutyczna” pod obrady Sejmu skłoniła nas do nawiązania kontaktu ze Stronnictwem Demokratycznym. Doszło do spotkania Sekretarza Generalnego SD Józefa Szawca z prezesem ZG PTFarm, profesorem Wincentym Kwapiszewskim. W spotkaniu tym uczestniczyli również członkowie zespołu – dr Henryk Mionskowski, dr Stefan Rostafiński i mgr farm. Zenon Wolniak.
W wyniku prowadzonych rozmów na temat znaczenia samorządu zawodowego w funkcjonowaniu poszczególnych korporacji uzgodniono, że projekt ustawy opracowany przez Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne p.t. „Izba Farmaceutyczna” wraz z opinią prawną zostanie wniesiony pod obrady Sejmu przez Klub Parlamentarny Stronnictwa Demokratycznego jako projekt poselski. W dniu 5 grudnia 1989 roku projekt został przekazany do Laski Marszałkowskiej.
Prace nad ustawą w Sejmie trwały do początku 1991 roku. W posiedzeniach podkomisji i komisji ze strony Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego brali udział – Prezes Zarządu Głównego prof. Witold Wieniawski i członkowie zespołu, a Ministerstwo Zdrowia reprezentowała mgr prawa Anna Grzymisławska i dwoje farmaceutów z Poznania i województwa poznańskiego. W terminie późniejszym do sejmowych prac nad ustawą dołączył dr Stanisław Vogel. W toku prac nad kształtem samorządu zawodowego farmaceutów w komisjach sejmowych prezentowano różne opinie i poglądy. Powstał spór, czy mają to być Izby Farmaceutyczne czy Izby Aptekarskie. W tej sytuacji Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne poddało wnikliwej analizie wszystkie argumenty za i przeciw i zaproponowało zmianę tytułu ustawy, z ustawy o „Izbach Farmaceutycznych” na ustawę o „Izbach Aptekarskich” i pod takim tytułem została uchwalona 19 kwietnia 1991 roku. Był to moment dziejowy aptekarstwa w Polsce. Został przywrócony stan prawny, który obowiązywał do 1951 roku. Wtedy to władze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej upaństwowiły apteki i rozwiązały samorząd zawodowy aptekarzy.
Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego na posiedzeniu w dniu 14 stycznia 1991 roku rozwiązał zespół do spraw organizacji izb farmaceutycznych.
Analiza funkcjonowania izb aptekarskich w skomplikowanych warunkach gospodarki wolnorynkowej w minionych dwudziestu pięciu latach pokazuje, że nasze pokolenie zaczęło tworzyć tradycje samorządu aptekarskiego i jest animatorem przekazywanej z pokolenia na pokolenie misji aptekarza jako zawodu zaufania publicznego.
mgr farm. Zenon Wolniak
Okręgowa Izba Aptekarska w Białymstoku
