06.2011 – UE – nowe rejestracje.

NOWE REJESTRACJE – UE

CZERWIEC 2011

 

W czerwcu 2011 r. Komisja Europejska w ramach procedury centralnej wydała 6 decyzji o dopuszczeniu do obrotu nowych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi. Dotyczą one: 1 nowej substancji czynnej (belatacept) i 5 substancji czynnych używanych już w lecznictwie. Produkty omówiono w ramach klasy ATC według WHO oraz substancji czynnej preparatu z uwzględnieniem wskazań i mechanizmu działania według Charakterystyki Produktu Leczniczego, pomijając inne szczegóły, które można znaleźć w witrynie internetowej Europejskiej Agencji Produktów Leczniczych (http://www.emea.europa.eu).

 

A – Przewód pokarmowy i metabolizm

A10 – Leki stosowane w cukrzycy; A10B – Leki obniżające poziom glukozy we krwi, z wyłączeniem insulin; A10BX – Inne leki obniżające poziom glukozy we krwi, z wyłączeniem insulin

Exenatidum: Bydureon (Eli Lilly) to 2. zarejestrowany lek zawierający eksenatyd, w postaci iniekcji podskórnych o przedłużonym uwalnianiu w dawce 2 mg. Do sprzedaży wprowadzono preparat Byetta (Eli Lilly) w znacznie niższych dawkach (5 mcg i 10 mcg) o standardowym uwalnianiu.

Bydureon w skojarzeniu z metforminą i (lub) pochodnymi sulfonylomocznika i (lub) tiazolidynodionami przeznaczony jest do leczenia cukrzycy typu 2. u dorosłych pacjentów, u których nie uzyskano odpowiedniej kontroli glikemii w przypadku stosowania maksymalnych tolerowanych dawek doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Eksenatyd został wyizolowany ze śliny jadowitej jaszczurki Heloderma suspectu. Jest agonistą receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) i wykazuje szereg właściwości hipoglikemizujących GLP-1. Sekwencja aminokwasów w łańcuchu eksenatydu częściowo pokrywa się z sekwencją ludzkiego GLP-1. Wykazano w warunkach in vitro, że eksenatyd wiąże się z receptorem ludzkiego GLP-1 i aktywuje go, a w jego mechanizmie działania pośredniczy cykliczny AMP i (lub) inne szlaki sygnalizacji wewnątrzkomórkowej.

Eksenatyd zwiększa wydzielanie insuliny przez komórki beta trzustki w sposób zależny od poziomu glukozy. Kiedy stężenie glukozy zmniejsza się, wydzielanie insuliny jest hamowane. Eksenatyd hamuje wydzielanie glukagonu, które w cukrzycy typu 2. jest zwiększone w sposób nieprawidłowy. Niższe stężenie glukagonu powoduje zmniejszenie uwalniania glukozy przez wątrobę. Eksenatyd nie zaburza jednak prawidłowej odpowiedzi glukagonu i innych hormonów na hipoglikemię. Eksenatyd hamuje opróżnianie żołądka i w ten sposób wpływa na zmniejszenie szybkości, z jaką glukoza pochodząca z pokarmu przenika do krwiobiegu. Wykazano, że stosowanie eksenatydu powodowało ograniczenie przyjmowania pokarmów w następstwie zmniejszenia apetytu i nasilenia uczucia sytości.

 

B – Krew i układ krwiotwórczy

B01/B01A – Leki przeciwzakrzepowe; B01AC – Inhibitory agregacji płytek krwi (z wyłączeniem heparyny)

Clopidogrelum: Clopidogrel Teva Pharma B.V. to aktualnie 67. zarejestrowana marka klopidogrelu. Na rynek wprowadzono 22 leki: Plavix (Sanofi Pharma Bristol-Myers Squibb; lek oryginalny), Areplex (Adamed), Zyllt (Krka), od sierpnia 2008 Clopidix (Lekam), od listopada 2009 Clopidogrel Mylan i Egitromb (Egis), od grudnia 2009 Clopidogrel Teva i Trombex (Zentiva), od stycznia 2010 Grepid (Pharmathen), od marca 2010 Plavocorin (Sandoz), od maja 2010 Clopidogrel Apotex (Apotex; lek zarejestrowany wcześniej pod nazwą Clopidogrel Mylan Pharma), Clopidogrel GSK (GlaxoSmithKline) i Tessyron (Gedeon Richter), od czerwca 2010 Agregex (Actavis), od lipca 2010 Carder (Farma-Projekt) i Miflexin (Ratiopharm), od sierpnia 2010 Clopinovo (Blau Farma Group II), od grudnia 2010 Clopidogrel Arrow (Arrow ApS), od stycznia 2011 Clogrel (Polpharma) i Tuxedon (ICN Polfa Rzeszów), od marca 2011 Trogran (Glenmark) i od maja 2011 Lopigalel (Galex d.d.; preparat zarejestrowany początkowo pod nazwą Agrelex).

Nie pojawiły się jeszcze w sprzedaży: Baldiclod (Alchemia), Clopidim (Specifar), Clopidogrel Actavis, Clopidogrel Alet, Clopidogrel IWA (IWA Consulting; preparat zarejestrowany początkowo pod nazwą Picturlop), Clopidogrel Jenson (Jenson Pharmaceutical Services), Clopidogrel Pfizer, Clopidogrel Pliva (Pliva Kraków), Clopidogrel Quisisana (Quisisana Pharma), Clopidostad (Stada), Clopidroratio (Ratiopharm), Clopigamma (Wörwag), Clopimef (Mepha), Cloroden (Tabuk Poland), Defrozyp (Labormed), Hemafluid (1A Pharma), Klepisal (Alchemia), Klopidogrel Pentafarma, Klopidogrel West Pharma, Lofradyk (Adamed), Nofardom (Adamed), Pegorel (S-Lab), Platarex (Pliva Kraków), Sarovex (Tabuk Poland), Sudroc (Miklich), Vatoud (Alvogen), Vixam (Polfarmex) oraz zarejestrowane w ramach centralnej procedury unijnej leki: Clopidogrel Acino (Acino Pharma), Clopidogrel Acino Pharma (Acino Pharma), Clopidogrel Acino Pharma GmbH (Acino Pharma), Clopidogrel DURA (Mylan dura), Clopidogrel HCS, Clopidogrel Hexal (Acino Pharma), Clopidogrel Krka (Krka), Clopidogrel Qualimed (Qualimed), Clopidogrel Ratiopharm (Acino Pharma), Clopidogrel Ratiopharm GmbH (Acino Pharma), Clopidogrel TAD (Tad Pharma), Clopidogrel Teva Generics B.V., Clopidogrel Teva Pharma (Teva Pharma; poprzednia nazwa preparatu: Clopidogrel HCS), Clopidogrel Winthrop (Sanofi-Aventis), Iscover (Bristol-Myers Squibb), Zopya (Krka) i Zylagren (Krka).

W listopadzie 2009 wycofano z unijnego rejestru Clopidogrel BMS (Bristol-Myers Squibb), w lutym 2011 Clopidogrel 1A Pharma (Acino Pharma), a w marcu 2011 Clopidogrel Sandoz (Acino Pharma).

Klopidogrel wskazany jest u dorosłych w profilaktyce przeciwzakrzepowej w objawowej miażdżycy: u pacjentów z zawałem mięśnia sercowego (od kilku dni do mniej niż 35 dni), z udarem niedokrwiennym (od 7 dni do mniej niż 6 miesięcy) oraz z rozpoznaną chorobą tętnic obwodowych; u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym bez uniesienia odcinka ST (niestabilna dławica piersiowa lub zawał mięśnia sercowego bez załamka Q), w tym pacjentów, którym wszczepia się stent w czasie zabiegu przezskórnej angioplastyki wieńcowej, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym; u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym; u pacjentów leczonych zachowawczo kwalifikujących się do leczenia trombolitycznego.

Klopidogrel jest prolekiem, a jeden z jego czynnych metabolitów hamuje agregację płytek krwi. Aby powstał czynny metabolit klopidogrelu o działaniu hamującym agregację płytek, klopidogrel musi zostać zmetabolizowany przez enzymy cytochromu CYP450. Czynny metabolit klopidogrelu wybiórczo hamuje wiązanie difosforanu adenozyny (ADP) z jego receptorem płytkowym P2Y12 i dalszą aktywację kompleksu glikoprotein GPIIb/IIIa, w której pośredniczy ADP, co powoduje zahamowanie agregacji płytek krwi. Z uwagi na nieodwracalny charakter modyfikacji receptora płytkowego płytki poddane działaniu klopidogrelu pozostają pod jego wpływem przez resztę życia (około 7-10 dni), a powrót prawidłowej czynności płytek krwi występuje z szybkością zgodną z obrotem płytek w ustroju. Klopidogrel hamuje również agregację płytek krwi indukowaną przez innych agonistów niż ADP, poprzez zablokowanie nasilonej aktywacji płytek krwi przez uwolniony ADP. Ponieważ czynny metabolit klopidogrelu powstaje na skutek metabolizmu regulowanego przez enzymy CYP450, z których część wykazuje polimorfizm lub ich aktywność może być zahamowana przez inne leki, nie u wszystkich pacjentów dochodzi do oczekiwanego zahamowania agregacji płytek krwi. Wielokrotne dawki 75 mg na dobę powodują od pierwszego dnia znaczne zahamowanie indukowanej przez ADP agregacji płytek, które stopniowo narasta i osiąga stan równowagi między 3. a 7. dniem. W stanie równowagi średni poziom hamowania obserwowany po dawce 75 mg na dobę wynosił między 40% a 60%. Agregacja płytek i czas krwawienia stopniowo powracają do wartości początkowych, zazwyczaj w ciągu 5 dni po zaprzestaniu leczenia.

B02 – Leki przeciwkrwotoczne; B02A – Leki antyfibrynolityczne; B02AB – Inhibitory proteinazy

C1-inhibitorum: Cinryze (Viropharma) to 2. zarejestrowany preparat z inhibitorem C1. Do sprzedaży wprowadzono preparat  Berinert (CSL Behring).

Cinryze jest wskazany w leczeniu i zapobieganiu przed zabiegiem napadom obrzęku naczynioruchowego u dorosłych i młodzieży z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE, ang. hereditary angioedema), a także w rutynowym zapobieganiu napadom obrzęku naczynioruchowego u dorosłych i młodzieży z ciężkimi i nawracającymi napadami dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE), którzy nie tolerują lub są niewystarczająco chronieni zapobiegawczym leczeniem doustnym, lub u pacjentów z nieodpowiednio prowadzonym leczeniem doraźnym napadów obrzęku naczynioruchowego.

Inhibitor C1 należy do nadrodziny białek zwanych inhibitorami proteaz serynowych lub serpinami. Główną funkcją serpin jest regulacja aktywności proteaz serynowych. Inhibitor C1 jest pojedynczym łańcuchem glikoproteinowym obecnym w osoczu, który w postaci rozwiniętej składa się z 478 aminokwasów. Inhibitor C1 hamuje układ dopełniacza poprzez wiązanie C1r i C1s, dwóch spośród aktywnych podjednostek enzymatycznych pierwszego składnika układu dopełniacza (C1) w klasycznej drodze aktywacji, jak również poprzez wiązanie do proteaz serynowych powiązanych z lektyną wiążącą mannozę, które biorą udział w lektynowej drodze aktywacji dopełniacza. Podstawowym substratem aktywnego enzymu C1 jest C4; niezahamowanie aktywności C1 powoduje zmniejszenie stężenia C4. C1 jest najważniejszym inhibitorem aktywacji kontaktowej, który reguluje system kontaktowy oraz szlak wewnątrzpochodny aktywacji krzepnięcia poprzez wiązanie i inaktywację kalikreiny oraz czynnika XIIa. Ponieważ wspomniane szlaki aktywacji są częścią kaskad wzmacniających działanie enzymów, spontaniczna lub zainicjowana aktywacja tych ścieżek przy braku inhibitora C1 może prowadzić do niekontrolowanej aktywacji i obrzęku.

C – Układ sercowo-naczyniowy

C09 – Leki działające na układ renina-angiotensyna; C09X – Inne leki działające na układ renina-angiotensyna; C09XA – Inhibitory reniny; C09XA52 – Aliskiren i hydrochlorotiazyd

Aliskirenum+hydrochlorothiazidum: Sprimeo HCT (Novartis Europharm) w 4 dawkach jest skojarzeniem dwóch związków o działaniu przeciwnadciśnieniowym, wskazanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego u osób dorosłych. Lek jest wskazany u pacjentów, u których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco kontrolowane aliskirenem lub hydrochlorotiazydem stosowanymi w monoterapii. Sprimeo HCT można również zastosować zamiast dwóch osobnych leków u pacjentów, których ciśnienie krwi jest wystarczająco kontrolowane aliskirenem oraz hydrochlorotiazydem, stosowanymi jednocześnie w takich samych dawkach jak w leku złożonym. Skojarzenie obu substancji o wzajemnie uzupełniającym się mechanizmie działania powoduje addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe, obniżając ciśnienie krwi w stopniu większym, niż po podaniu każdej z tych substancji osobno.

Aliskiren jest czynnym po podaniu doustnym, niepeptydowym, silnym i wybiórczo działającym bezpośrednim inhibitorem ludzkiej reniny. Hamując aktywność enzymu reniny, aliskiren hamuje układ renina-angiotensyna (RAS) w punkcie aktywacji, blokując przekształcenie angiotensynogenu w angiotensynę I oraz zmniejszając stężenie angiotensyny I i angiotensyny II. Podczas, gdy inne leki hamujące układ renina-angiotensyna (inhibitory enzymu przekształcającego angiotensynę [ACE] i antagoniści receptora angiotensyny II [ARB]) powodują kompensacyjne zwiększenie aktywności reninowej osocza, leczenie aliskirenem zmniejsza aktywność reninową osocza u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o około 50 do 80%. Podobne zmniejszenie obserwowano po podaniu aliskirenu w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. W chwili obecnej konsekwencje kliniczne wpływu na aktywność reninową osocza nie są znane.

Hydrochlorotiazyd działa głównie w dystalnych nerkowych kanalikach krętych. Wykazano, że w korze nerki znajduje się receptor o dużym powinowactwie, będący głównym miejscem wiązania dla moczopędnego działania tiazydów oraz hamowania transportu NaCl w dystalnych nerkowych kanalikach krętych. Sposób działania tiazydowych leków moczopędnych polega na hamowaniu transportu błonowego Na⁺Cl^– poprzez konkurowanie o miejsca Cl^–, w wyniku czego wpływają one na proces wchłaniania zwrotnego elektrolitów: bezpośrednio zwiększając wydalanie sodu i chlorków w ilościach w przybliżeniu równoważnych, oraz pośrednio przez to działanie moczopędne zmniejszając objętość osocza, co następnie zwiększa aktywność reninową osocza, wydzielanie aldosteronu, wydalanie potasu z moczem i zmniejsza stężenie potasu we krwi.

Wcześniej zarejestrowano centralnie dwa leki o tym składzie: Rasilez HCT (Novartis Europharm) i Riprazo HCT (Novartis Europharm).

 

L – Leki przeciwnowotworowe i wpływające na układ odpornościowy

L04/L04A – Leki hamujące układ odpornościowy; L04AA – Selektywne leki hamujące układ odpornościowy

Belataceptum: Nulojix (Bristol-Myers Squibb), w skojarzeniu z kortykosteroidami i kwasem mykofenolowym, jest wskazany w profilaktyce odrzucania przeszczepu u dorosłych po przeszczepieniu nerki. Zaleca się dodanie antagonisty receptora interleukiny IL-2 jako leczenia wprowadzającego do schematu z zastosowaniem belataceptu.

Belatacept, selektywny bloker kostymulacji, jest rozpuszczalnym białkiem fuzyjnym złożonym ze zmodyfikowanej domeny zewnątrzkomórkowej antygenu-4 związanego z ludzkim cytotoksycznym limfocytem T (CTLA-4), połączonym z fragmentem (domeny regionu zawiasowego-CH2-CH3) domeny Fc ludzkiego przeciwciała immunoglobuliny G1. W regionie wiążącym ligand CTLA-4 wprowadzono substytucję dwóch aminokwasów (L104 na E; A29 na Y). Belatacept jest produkowany za pomocą technologii rekombinacji DNA w systemie ekspresji w komórkach jajnika chomika chińskiego.

Do rozpuszczenia produktu w fiolkach oraz w czasie przenoszenia roztworu z fiolki do przygotowywanej infuzji należy wykorzystać dołączone jednorazowe strzykawki nie zawierające silikonu – zapobiega to tworzeniu się grudek. Nie należy wstrząsać fiolek – zapobiega to tworzeniu piany. Roztwór do infuzji należy podawać stosując jałowy niepirogenny filtr, wiążący małe białka (wielkość porów 0,2 µm do 1,2 µm).

 

N – Układ nerwowy

N04 – Leki przeciw chorobie Parkinsona; N04B – Leki dopaminergiczne; N04BC – Agoniści dopaminy

Rotigotinum: Leganto (Schwarz Pharma), w postaci systemów transdermalnych (6 dawek) stosowanych raz na dobę, jest 2. zarejestrowanym lekiem z rotygotyną.

Do sprzedaży wprowadzono bliźniaczy preparat Neupro (Schwarz Pharma), zarejestrowany w lutym 2006, jednak o nieco innym zapisie wskazań. Neupro jest wskazany w leczeniu objawów przedmiotowych i podmiotowych we wczesnym okresie idiopatycznej choroby Parkinsona w monoterapii (tj. bez jednoczesnego podawania lewodopy).

Natomiast preparat Leganto jest wskazany u dorosłych w leczeniu objawowym idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.

Rotygotyna jest nie będącym pochodną alkaloidów sporyszu agonistą receptorów dopaminergicznych D₃/D₂/D₁, przeznaczonym do leczenia choroby Parkinsona. Uważa się, że jej korzystny wpływ wynika z aktywacji receptorów D3, D2 i D1 skorupy jądra ogoniastego w mózgu. Rotygotyna łagodzi objawy przedmiotowe i podmiotowe idiopatycznej choroby Parkinsona.

N06 – Psychoanaleptyki; N06D – Leki przeciw demencji; N06DA – Antycholinoesterazy

Rivastigminum: Rivastigmine Actavis to 25. zarejestrowana marka rywastygminy. Do sprzedaży wprowadzono 9 leków: Exelon (Novartis Europharm), od sierpnia 2009 Nimvastid (Krka), od grudnia 2009 Rivastigmine Teva, od maja 2010 Prometax (Novartis Europharm), od sierpnia 2010 Ristidic (ICN Polfa Rzeszów), od stycznia 2011 Rivastigmin Orion, Rivaxon (Biogened) i Riveka (Unia) oraz od marca 2011 Symelon (SymPhar; lek zarejestrowany początkowo pod nazwą Rivaller).

Nie pojawiły się jeszcze na rynku: Evertas (Zentiva), Ivagalmin (Galex d.d.), Loristiven (Blau Farma Group), Niddastig (Stada), Rivalong (Farma-Projekt), Rivastigmine 1A Pharma, Rivastigmine Hexal, Rivastigmine Mylan, Rivastigmine Pol-Nil, Rivastigmine-Ratiopharm, Rivastigmine Sandoz, Rivastigmine Tiefenbacher (Alfred E. Tiefenbacher), Rivastinorm (+Pharma), Signelon (Synteza) i Velastina (Polfa Pabianice).

Rywastygmina jest wskazana do leczenia objawowego łagodnej do średniozaawansowanej postaci otępienia typu alzheimerowskiego oraz do leczenia objawowego łagodnej do średniozaawansowanej postaci otępienia u pacjentów z idiopatyczną chorobą Parkinsona.

Uważa się, że rywastygmina jest inhibitorem acetylo- i butyrylocholinoesterazy z grupy karbaminianów, usprawniającym cholinergiczne przekaźnictwo neurosynaptyczne przez spowalnianie procesu rozkładu acetylocholiny, uwalnianej przez czynnościowo sprawne neurony cholinergiczne. W ten sposób rywastygmina może mieć pozytywny wpływ na objawy ubytkowe, dotyczące procesów poznawczych u pacjentów z otępieniem związanym z chorobą Alzheimera i chorobą Parkinsona. Rywastygmina wywiera działanie hamujące w stosunku do cholinoesteraz, tworząc z nimi kompleks za pomocą wiązania kowalencyjnego, co powoduje ich czasową inaktywację.

Niektóre decyzje porejestracyjne Komisji Europejskiej:

Niektóre decyzje porejestracyjne Komisji Europejskiej:
■ decyzja z 20 IV 2011 w sprawie wycofania, na wniosek posiadacza z 24 III 2011, pozwolenia na wprowadzenie do obrotu (wydanego 15 IX 2008) produktu leczniczego Filgrastim Ratiopharm zawierającego filgrastym (klasa L03AA);
■ decyzja z 14 VI 2011 w sprawie wycofania, na wniosek posiadacza z 5 V 2011, pozwolenia na wprowadzenie do obrotu (wydanego 8 VI 2010) produktu leczniczego Humenza będącego pandemiczną szczepionką przeciw grypie (H1N1)v (klasa J07BB).

 

Opracowanie: dr n. farm. Jarosław Filipek

Kierownik Działu Informacji o Produktach

Administrator Farmaceutycznej Bazy Danych BAZYL

IMS Poland

2011-07-20

Krajowa Baza Produktów Ochrony Zdrowia (KBPOZ)