03.2014 – UE – nowe rejestracje.

NOWE REJESTRACJE – UE

MARZEC 2014

 

   W marcu 2014 r. Komisja Europejska w ramach procedury centralnej wydała 7 decyzji o dopuszczeniu do obrotu nowych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi. Dotyczą one 5 nowych substancji czynnych (albiglutyd, bedakilina – oznaczona jako lek sierocy, kabozantynib – oznaczony jako lek sierocy, lurazydon, riocyguat) oraz 2 substancji czynnych stosowanych już w lecznictwie. Produkty omówiono w ramach klasy ATC według WHO oraz substancji czynnej preparatu z uwzględnieniem wskazań i mechanizmu działania według Charakterystyki Produktu Leczniczego, pomijając inne szczegóły, które można znaleźć w witrynie internetowej Europejskiej Agencji Produktów Leczniczych (http://www.ema.europa.eu).

 

A – Przewód pokarmowy i metabolizm

A10 – Leki stosowane w cukrzycy; A10B – Leki obniżające poziom glukozy we krwi, z wyłączeniem insulin; A10BX – Inne leki obniżające poziom glukozy we krwi, z wyłączeniem insulin

Albiglutide: Eperzan (GlaxoSmithKline) podawany podskórnie raz w tygodniu jest wskazany w leczeniu cukrzycy typu 2. u osób dorosłych w celu poprawienia utrzymywania pożądanego stężenia glukozy we krwi (kontroli glikemii) w: monoterapii, gdy sama dieta i aktywność fizyczna nie wystarczają do odpowiedniej kontroli glikemii u pacjentów, u których stosowanie metforminy uznano za niewłaściwe z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji; dołączonym leczeniu skojarzonym z innymi produktami leczniczymi obniżającymi poziom glukozy, w tym insuliną podstawową, gdy te produkty, w połączeniu z dietą i aktywnością fizyczną, nie zapewniają odpowiedniej kontroli glikemii.

Albiglutyd jest zrekombinowanym białkiem fuzyjnym składającym się z dwóch kopii 30-aminokwasowej sekwencji zmodyfikowanego ludzkiego glukagonopodobnego peptydu 1 (GLP-1) połączonych szeregowo z albuminą ludzką w drodze fuzji genowej. Albiglutyd jest wytwarzany w komórkach Saccharomyces cerevisiae z wykorzystaniem techniki rekombinacji DNA. Albiglutyd jest agonistą receptora GLP‑1, który zwiększa wydzielanie insuliny zależne od glukozy. Albiglutyd spowalnia również opróżnianie żołądka.

C – Układ sercowo-naczyniowy

C02 – Leki obniżające ciśnienie tętnicze krwi; C02K/C02KX – Inne leki obniżające ciśnienie krwi

Riociguat: Adempas (Bayer) jest wskazany w leczeniu przewlekłego zakrzepowo-zatorowego nadciśnienia płucnego (CTEPH, ang. Chronic thromboembolic pulmonary hypertension) u dorosłych pacjentów z klasą czynnościową II do III wg WHO: z nieoperowalnym CTEPH; z przetrwałym lub nawrotowym CTEPH po leczeniu chirurgicznym; w celu poprawy wydolności wysiłkowej. Ponadto w monoterapii lub w skojarzeniu z antagonistami receptora endoteliny jest wskazany w leczeniu tętniczego nadciśnienia płucnego (PAH, ang. Pulmonary arterial hypertension) u dorosłych pacjentów z klasą czynnościową II-III wg WHO w celu poprawy wydolności wysiłkowej. Skuteczność wykazano wśród populacji pacjentów z PAH z etiologią idiopatycznego lub dziedzicznego PAH lub PAH związanego z chorobą tkanki łącznej.

Riocyguat jest stymulatorem rozpuszczalnej cyklazy guanylanowej (sGC), enzymu w układzie sercowo-naczyniowym i receptora dla tlenku azotu (NO). Gdy NO wiąże się z sGC, enzym katalizuje syntezę cząsteczki sygnalizacyjnej cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP). Wewnątrzkomórkowy cGMP odgrywa ważną rolę w procesach regulacyjnych, które mają wpływ na napięcie naczyniowe, proliferację, włóknienie i zapalenie. Nadciśnienie płucne jest powiązane z dysfunkcją śródbłonka, zaburzeniami syntezy NO i niewystarczającą stymulacją szlaku NO-sGC-cGMP. Riocyguat ma podwójny mechanizm działania. Uwrażliwia sGC na endogenny NO poprzez stabilizację wiązania NO-sGC. Stymuluje również bezpośrednio sGC, niezależnie od NO. Riocyguat odtwarza szlak NO-sGC-cGMP i prowadzi do zwiększenia wytwarzania cGMP, dzięki czemu następuje znaczna poprawa naczyniowej hemodynamiki płucnej i zwiększenie wydolności wysiłkowej. Istnieje bezpośredni związek między stężeniem riocyguatu w osoczu a parametrami hemodynamicznymi, takimi jak układowy i naczyniowy opór płucny , skurczowe ciśnienie krwi i pojemność minutowa serca.

 

G – Układ moczowo-płciowy i hormony płciowe

G03 – Hormony płciowe i środki wpływające na czynność układu płciowego; G03G – Gonadotropiny i inne stymulatory owulacji; G03GA – Gonadotropiny

Follitropin alfa: Bemfola (Finox Biotech) to 3. zarejestrowany lek zawierający folitropinę alfa. Do sprzedaży wprowadzono Gonal-F (Merck Serono). Nie pojawił się jeszcze na rynku w Polsce Ovaleap (Teva).

Bemfola – wskazania do stosowania:

– u dorosłych kobiet: brak jajeczkowania (w tym zespół policystycznych jajników – ang. Polycystic Ovarian Disease, PCOD) u kobiet, u których nie uzyskano odpowiedzi po zastosowaniu cytrynianu klomifenu; stymulacja rozwoju wielu pęcherzyków jajnikowych u kobiet poddanych stymulacji owulacji w ramach technik rozrodu wspomaganego (ang. Assisted Reproductive Technologies, ART), takich jak zapłodnienie pozaustrojowe (ang. In Vitro Fertilisation, IVF), dojajowodowe podanie gamet (ang. Gamete Intra-Fallopian Transfer, GIFT) oraz dojajowodowe podanie zygoty (ang. Zygote Intra-Fallopian Transfer, ZIFT); w skojarzeniu z hormonem luteinizującym (LH) w stymulacji wzrostu pęcherzyków jajnikowych u kobiet ze znacznym niedoborem LH i FSH;

– u dorosłych mężczyzn: jednocześnie z ludzką gonadotropiną łożyskową (ang. human Chorionic Gonadotrophin, hCG) do stymulacji spermatogenezy u mężczyzn z wrodzonym lub nabytym hipogonadyzmem hipogonadotropowym.

Folitropina alfa (rekombinowany ludzki hormon folikulotropowy [r-hFSH]) jest wytwarzana metodą rekombinacji DNA w komórkach jajnika chomika chińskiego (ang. Chinese Hamster Ovary, CHO). Najważniejszym działaniem wynikającym z pozajelitowego podania FSH u kobiet jest rozwój dojrzałych pęcherzyków Graafa. U kobiet z brakiem jajeczkowania celem leczenia folitropiną alfa jest rozwój pojedynczego dojrzałego pęcherzyka Graafa, z którego po podaniu hCG uwolni się komórka jajowa.

Bemfola jest produktem leczniczym biopodobnym, tzn. wykazano jego podobieństwo pod względem jakości, bezpieczeństwa stosowania i skuteczności do referencyjnego produktu leczniczego Gonal-F (Merck Serono).

J – Leki przeciwzakaźne działające ogólnie

J04 – Leki przeciwprątkowe; J04A – Leki stosowane w leczeniu gruźlicy; J04AK – Inne leki stosowane w leczeniu gruźlicy

Bedaquiline: Sirturo (Janssen-Cilag) jest wskazany u dorosłych jako element odpowiedniego skojarzonego schematu leczenia wielolekoopornej gruźlicy płuc (ang. multidrug-resistant tuberculosis- MDR-TB), gdy nie można zastosować innego skutecznego leczenia z powodu oporności lub nietolerancji. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania antybiotyków. Sirturo powinien być stosowany w skojarzeniu co najmniej z 3 produktami leczniczymi, na które wyizolowany od pacjenta patogen wykazał wrażliwość in vitro. Po zakończeniu leczenia należy kontynuować przyjmowanie pozostałych leków ze schematu. W razie braku wyników badań in vitro można rozpocząć leczenie produktem Sirturo w skojarzeniu co najmniej z 4 produktami leczniczymi, na które wyizolowany od pacjenta patogen będzie prawdopodobnie wrażliwy. Zaleca się stosowanie leku w terapii bezpośrednio nadzorowanej (ang. directly observed therapy, DOT).

Bedakilina jest diarylochinoliną. Wybiórczo hamuje syntetazę ATP (adenozyno 5’‑trifosforan) prątków, kluczowy enzym biorący udział w wytwarzaniu energii Mycobacterium tuberculosis. Zahamowanie syntetazy ATP skutkuje działaniem bakteriobójczym na replikujące i niereplikujące prątki gruźlicy. Wewnątrzkomórkowe działanie bakteriobójcze bedakiliny głównie za pomocą makrofagów otrzewnowych i makrofagopodobnych linii komórkowych było większe, niż jej działanie pozakomórkowe. Bedakilina działa bakteriobójczo również na uśpione (niereplikujące) prątki gruźlicy. Ma działanie bakteriostatyczne na wiele niegruźliczych gatunków prątków. Mycobacterium xenopi, Mycobacterium novocastrense, Mycobacterium shimoidei i niegruźlicze gatunki uważa się za dziedzicznie oporne na bedakilinę. Mechanizmy oporności prątków, które dotyczą bedakiliny, obejmują modyfikację docelowego genu atpE. Nie wszystkie izolaty z wysokim MIC wykazują mutację genu atpE, co wskazuje na istnienie co najmniej jednego innego mechanizmu oporności. Izolaty ze zmniejszoną wrażliwością na bedakilinę wykazują mniejszą wrażliwość na klofazyminę.

Substancja czynna preparatu została oznaczona jako lek sierocy decyzją Komisji Europejskiej z 26 VIII 2005.

 

L – Leki przeciwnowotworowe i wpływające na układ odpornościowy

L01 – Leki przeciwnowotworowe; L01X – Inne leki przeciwnowotworowe; L01XE – Inhibitory kinazy białkowej

Cabozantinib: Cometriq (TMC Pharma Services) jest wskazany w leczeniu pacjentów dorosłych z postępującym, nieoperacyjnym, miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem rdzeniastym tarczycy. W przypadku pacjentów, u których status mutacji genu RET pozostaje nieznany lub jest negatywny, przed każdorazowym podjęciem decyzji o leczeniu należy wziąć pod uwagę możliwość uzyskania mniejszych korzyści.

Kabozantynib jest małą cząsteczką, która hamuje wiele receptorowych kinaz tyrozynowych (RTK), których aktywność przyczynia się do wzrostu nowotworu i rozwoju naczyń, patologicznej przebudowy kości oraz przerzutowej progresji raka. Kabozantynib był badany pod kątem działania hamującego względem szeregu kinaz i został zidentyfikowany jako inhibitor receptorów MET (białka receptorowe dla czynnika wzrostu hepatocytów) oraz VEGF (czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego). Ponadto kabozantynib hamuje inne kinazy tyrozynowe, w tym RET, receptor GAS6 (AXL), receptor czynnika białek macierzystych (KIT) oraz fms-podobną kinazę tyrozynową 3 (FLT3). Kabozantynib wykazał dawkozależną inhibicję wzrostu nowotworu, regresję nowotworu i (lub) hamował przerzuty w szerokim spektrum nieklinicznych modeli nowotworowych. Skuteczność stosowania kabozantynibu obserwowano u pacjentów z rdzeniastym rakiem tarczycy z RET typu „dzikiego” lub zmutowanym.

Substancja czynna preparatu została oznaczona jako lek sierocy decyzją Komisji Europejskiej z 6 II 2009.

 

M – Układ mięśniowo-szkieletowy

M05 – Leki stosowane w chorobach kości; M05B – Leki wpływające na strukturę i mineralizację kości; M05BA – Bifosfoniany

Zoledronic acid: Zoledronic acid Teva Generics (Teva) to 26. zarejestrowana marka leków z kwasem zoledronowym. Na rynek wprowadzono 11 leków: Zometa (Novartis Europharm), od września 2012 Zomikos (Vipharm), od lutego 2013 Zoledronic acid Teva, od czerwca 2013 Fayton (Glenmark) i Zoledronic acid Actavis, od października 2013 Osporil (Egis) i Symdronic (SymPhar), od grudnia 2013 Acidum zoledronicum Medac i Zoledronic acid Zentiva oraz od stycznia 2014 Zoledronic acid Polpharma, wskazane w zapobieganiu powikłaniom kostnym oraz w leczeniu hiperkalcemii wywołanej chorobą nowotworową, a także Aclasta (Novartis Europharm) stosowany w osteoporozie.

Nie pojawiły się jeszcze na rynku preparaty: Desinobon (Alvogen), Zendractin (PharmaSwiss), Zolacitor (Chiesi), Zolako (Vipharm), Zoledronic acid Accord (Accord Healthcare), Zoledronic acid Fresenius Kabi, Zoledronic acid Hospira, Zoledronic acid Mylan, Zoledronic acid Noridem (Noridem Enterprises), Zoledronic acid Sandoz, Zoledronic acid Strides (Strides Arcolab), Zoledronic Fair-Med o wskazaniach odpowiadających lekowi Zometa oraz Symblasta (SymPhar), Zoledronic acid Hospira, Zoledronic acid Sandoz, Zoledronic acid Teva Pharma i Zoledronic acid Zentiva o wskazaniach odpowiadających lekowi Aclasta.

Zoledronic acid Teva Generics w dawce 5 mg/100 ml (roztwór do wlewów) wskazany jest w leczeniu:

– osteoporozy u kobiet po menopauzie oraz u dorosłych mężczyzn, u których występuje zwiększone ryzyko złamań kości, w tym pacjentów, którzy przebyli ostatnio niskoenergetyczne złamanie szyjki kości udowej;

– osteoporozy związanej z długotrwałą terapią glikokortykosteroidami stosowanymi ogólnoustrojowo u kobiet po menopauzie oraz u mężczyzn, u których występuje zwiększone ryzyko złamań;

– choroby Pageta kości u dorosłych.

Kwas zoledronowy należy do grupy bisfosfonianów zawierających azot i działa głównie na kości. Jest inhibitorem zależnej od osteoklastów resorpcji kości. Selektywne działanie bifosfonianów na tkankę kostną wynika z ich dużego powinowactwa do zmineralizowanej kości. W długookresowych badaniach na zwierzętach wykazano, że kwas zoledronowy hamuje resorpcję kości nie wpływając negatywnie na tworzenie, mineralizację oraz właściwości mechaniczne tkanki kostnej. Syntaza pirofosforanu farnezylu jest głównym molekularnym miejscem wiązania kwasu zoledronowego w osteoklastach. Długi czas trwania działania kwasu zoledronowego przypisuje się jego wysokiemu powinowactwu do wiązania się z miejscem aktywnym cząsteczki syntazy pirofosforanu farnezylu (FPP) i silnemu powinowactwu do minerałów kości. Leczenie kwasem zoledronowym gwałtownie zmniejszało zwiększoną w okresie pomenopauzalnym szybkość obrotu kostnego. Najmniejszą wartość dla markerów resorpcji obserwowano po 7 dniach, a dla markerów tworzenia – po 12 tygodniach. Od tego momentu następowała stabilizacja markerów kostnych w zakresach właściwych dla okresu przed menopauzą. Nie obserwowano postępującego zmniejszenia wartości markerów obrotu kostnego po powtórnym podaniu leku po upływie roku.

 

N – Układ nerwowy

N05 – Leki psychotropowe; N05A – Leki neuroleptyczne; N05AE – Pochodne indolu

Lurasidone: Latuda (Takeda) jest wskazana do stosowania w leczeniu schizofrenii u dorosłych pacjentów w wieku 18 lat i starszych. Lurazydon jest środkiem wybiórczo blokującym działanie dopaminy i monoamin. Lurazydon silnie wiąże się z dopaminergicznymi receptorami D2 i serotoninergicznymi receptorami 5-HT2A i 5-HT7 z powinowactwem wynoszącym, odpowiednio, 0,994; 0,47 i 0,495 nM. Blokuje także receptory adrenergiczne α2c i α2a, wiążąc się z nimi z powinowactwem wynoszącym odpowiednio 10,8 i 40,7 nM. Lurazydon wykazuje także częściowe działanie agonistyczne na receptor 5HT-1A, wiążąc się z nim z powinowactwem wynoszącym 6,38 nM. Lurazydon nie wiąże się z receptorami cholinergicznymi ani muskarynowymi. Mechanizm działania mniej istotnego metabolitu lurazydonu, ID-14283, jest podobny do mechanizmu działania lurazydonu. Obrazowanie metodą pozytonowej tomografii emisyjnej wykazało, że lurazydon podawany zdrowym ochotnikom w zakresie dawek od 9 do 74 mg (10-80 mg chlorowodorku lurazydonu) powoduje zależne od dawki zmniejszenie wiązania 11C-raklopridu, ligandu receptora D2/D3, w obrębie jądra ogoniastego, skorupy i prążkowia brzusznego.

Niektóre decyzje porejestracyjne Komisji Europejskiej:

■ decyzja z 17 II 2014 dotycząca wycofania, na wniosek posiadacza z 20 XII 2013, pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Onduarp (Boehringer Ingelheim), zarejestrowanego 24 XI 2011 – substancje czynne: telmisartan+amlodypina, klasa C09DB04;

■ decyzja z 21 II 2014 dotycząca zniesienia zawieszenia pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi Luminity (Lantheus), zarejestrowanego 20 IX 2006, zawieszonego 25 V 2012 – substancja czynna: perflutren, klasa V08DA.

Opracowanie: dr n. farm. Jarosław Filipek

Kierownik Działu Informacji o Produktach

Administrator Farmaceutycznej Bazy Danych

IMS HEALTH

 2014-04-11

Krajowa Baza Produktów Ochrony Zdrowia (KBPOZ)

 

Źródła:

– klasyfikacja ATC i nomenklatura nazw substancji czynnych na podstawie opracowania WHO Collaborating Centre for Drug Statistics Methodology (“Guidelines for ATC Classification and DDD assignment 2014”, Oslo 2013; “ATC Index with DDDs 2014”, Oslo 2013), ze zmianami i uzupełnieniami mającymi zastosowanie od stycznia 2014 – tłumaczenie własne;

– informacje rejestracyjne: “Community register of medicinal products for human use”; “Community list of not active medicinal products for human use”;

– informacje o wprowadzeniu produktu na rynek w Polsce: dane IMS Health;

– opisy wskazań i mechanizmów działania: Charakterystyki Produktów Leczniczych;

– pozostałe opinie i komentarze: autorskie.