07.2010 – „Cięcie, Opowieść o chirurgii.”

    „Cięcie. Opowieść o chirurgii” to kolejna książka o tematyce medycznej wydana nakładem Wydawnictwa Znak. Tym razem nie jest to jednak historia chirurgii, ale raczej historia życia widzianego przez pryzmat tego zawodu.
   Autorka  – Gabriel Weston – jest z pochodzenia Brytyjką, urodziła się w 1970 roku. Skończyła filologię angielską, jednak chirurgia zafascynowała ją tak bardzo, że postanowiła podjąć kolejne – żmudne studia, aby stać się lekarzem.
   Książka odbiega od innych pozycji o podobnej tematyce – nie jest peanem na cześć medycyny. Jak przyznaje sama Weston w jednym z wywiadów chirurdzy często postrzegani – i przedstawiani – są jako swego rodzaju nadludzie, superbohaterowie. Autorce ich świat na początku jej drogi zawodowej również jawił się jako zupełnie cudowny, a fakt że ma stać się chirurgiem napawał ją dumą przyćmiewającą wszystkie poświęcenia i niedogodności. Tymczasem praktykowanie medycyny stawia wyzwania nie tylko przed lekarzem, ale przede wszystkim przed człowiekiem. Chirurg, ani żaden inny lekarz nie jest aniołem bez skazy, ale jednostką, która jak każdy boryka się z problemami emocjonalnymi, popełnia błędy, nie radzi sobie z pacjentami. Czasami świadomie zachowuje się wobec nich nie fair – bo ten zawód to oprócz misji także lukratywna kariera. Weston jest z czytelnikiem szczera – sama przeżywa różnego rodzaju kryzysy i porażki. Szczerze analizuje swoje emocje wobec pacjentów i współpracowników, dostrzega swoje złe postępki, gani się za brak współczucia czy sympatii. Ta doza dystansu sprawia, że książka jest udanym antidotum na wszelkie historie o lekarzach, którzy zawsze wiedzą co robić, i zawsze udaje im się wybrnąć z tarapatów. Prawdziwe życie nie jest takie.
   Autorka dostrzega piękno operacji, ale nie ukrywa, że niesienie pomocy chorym nadal – w pewnym sensie – pozostaje pełne przemocy. A świat sali operacyjnej to wciąż niepewność i walka – ale nie tylko o życie pacjenta, ale również o pozycję, autorytet i uznanie kolegów.
   Książka ma dwie wady. Pierwsza jest – według mnie – taka, że książka nie jest ani autobiografia, ani fikcją, ale czymś pomiędzy. Autorka zastrzega się, że postacie zaprezentowane w książce są nie tyle wymyślone, co wzorowane na realnych osobach, a wydarzenia – „stanowią mieszankę zdarzeń prawdziwych i takich, które mogłyby zaistnieć”.  Wzbudza to nieprzyjemne uczucie nieufności podczas czytania. Druga wada, być może bardziej znacząca jest taka, że publikacja jest za krótka. Wciąga powoli, lecz nieuchronnie i niestety zbyt szybko się kończy w momencie, kiedy czytelnik ledwie zdążył się rozsmakować w lekturze. Pozostaje niedosyt i wrażenie, że książka mogłaby być pełniejsza. Autorka ponoć nie porzuca pióra –  zatem – kto wie?