02.2014 – „Łazowscy – ród polskich aptekarzy.”

luty 2014, nr 90/68 online

 

    Z kart historii aptekarstwa polskiego warto przybliżyć dzieje rodu aptekarskiego Łazowskich, którzy również przyczynili się w swojej działalności do rozwoju farmacji w Polsce. Zawód aptekarza kontynuowany był przez cztery pokolenia Łazowskich.

Tytus Krzywda-Łazowski (1838-1894)

 

   Ważnym osiągnięciem aptekarzy było przeniesienie w 1853 roku  nauczania farmacji z Instytutu Medyczno–Chirurgicznego we Lwowie na Uniwersytet Lwowski. Wśród pierwszych słuchaczy uniwersyteckiego Studium Farmaceu- tycznego był Leon Krzywda-Łazowski (ur. w 1836r.), który ukończył studia w 1859 roku. Młodszy jego brat Tytus Krzywda-Łazowski praktykę apteczną odbywał w latach 1852 -1855 w aptekach w Przemyślu i we Lwowie. Studia farmaceutyczne ukończył natomiast na Uniwersytecie Lwowskim w dniu 26 lipca 1861 roku otrzymując dyplom magistra farmacji.

   Po uzyskaniu dyplomu pracował w aptece lwowskiego aptekarza Piotra Mikolascha przez cztery lata (1861-1865). Aptekarz ten wystawił mu świadectwo następującej treści: ”Pan Tytus Łazowski magister farmacji zostawał w kondycji w aptece mojej od dnia 1-go sierpnia 1861 do 1-go czerwca 1865 roku, w którym to czasie złożył niezaprzeczone dowody zdolności i znajomości w zawodzie swoim, tak dalece, iż powyższymi przymiotami jak niemniej nieskazitelną i wzorową mozolnością całkowite i niezachwiane me zaufanie zaskarbił. Polecam więc Pana Tytusa Łazowskiego, jako męża przy wszelkiej sposobności na pierwszeństwo zasługujące. We Lwowie, dnia 6-go miesiąca Maja 1872 roku Piotr Mikolasch”. Nadmienić należy, że to w tej właśnie aptece Piotra Mikolascha w 1853 roku została wynaleziona przez pracujących w tej aptece Ignacego Łukasiewicza i Jana Zeha metoda oczyszczania ropy na naftę nadającą się do oświetlania.

   Następnie bracia, Leon i Tytus Łazowscy, wydzierżawili aptekę „Pod Złotym Jeleniem” we Lwowie, którą prowadzili od 20 czerwca 1865 roku do 31 grudnia 1881 roku. Apteka ta poprzednio przez wiele lat (1574 – 1850) była własnością rodziny Ziętkiewiczów. W tej aptece po kontroli wystawiona została następująca opinia: "Niniejszym stwierdzam, że dzierżawcy apteki „Pod Złotym Jeleniem” pp. Leon i Tytus, bracia Łazowscy, od roku 1865 do obecnej chwili takową wzorowo prowadzom, wskutek  czego ogólne zaufanie publiczności i szacunek pp. lekarzy sobie zjednali, a zatem ze wszech miar na każde względy i uznanie zasługują, Lwów dnia 18-go kwietnia 1872 roku, dr Mossing – fizyk miejski”.

   Bracia Łazowscy pracę zawodową łączyli z szeroko prowadzoną działalnością na rzecz swojego środowiska aptekarskiego. Przede wszystkim czynili starania w dziedzinie założenia Towarzystwa Aptekarskiego we Lwowie. Wspólnie działali z takimi aptekarzami jak Albin Amirowicz, Andrzej Kochanowski, Adolf Dadlec, Jan Macura, Adolf Mussil i inni. Ich starania  zostały  zakończone sukcesem. W 1868 roku C.K. Namiestnictwo zatwierdziło statut Towarzystwa Aptekarskiego.

 

   Pierwsze zebranie zatwierdzonego Towarzystwa Aptekarskiego we Lwowie  odbyło się w dniu 20 września 1868 roku. Przemówienie inauguracyjne wygłosił Karol Mikolasch, natomiast Tytus Łazowski przedstawił genezę powstania Towarzystwa Aptekarskiego oraz program planowanej działalności. W tym pierwszym zebraniu udział wzięło 40 osób. Przeprowadzono wybory Wydziału (zarządu) w skład którego weszli między innymi: Tytus Łazowski jako skarbnik i Leon Łazowski jako zastępca członka Wydziału.

 

   Tytus Łazowski w latach 1877–1878 pełnił również funkcję przewodniczącego Towarzystwa Aptekarskiego. Działacze Towarzystwa Aptekarskiego  dążyli do podniesienia na wyższy poziom wiedzy fachowej pracowników aptek. Zabiegano o wydanie podręczników do nauki zawodu "(…) aby każdy aptekarz uważał swój zawód jako naukowy, a nie rzemiosło (…)” (cytat z protokołu zebrania Towarzystwa Aptekarskiego). Obaj bracia mieli w tym także swój udział. Dokładali wielu starań, aby ukazało się wydanie komentarza w języku polskim do farmakopei austriackiej.

   Tytus Łazowski przyczynił się do zorganizowania biblioteki przy Towarzystwie Aptekarskim, w której można było gromadzić nie tylko literaturę fachową z dziedziny farmacji, ale również literaturę piękną i czasopisma służące do podniesienia wykształcenia ogólnego pracowników aptek. Na ten cel został wynajęty lokal, organizowano zebrania naukowe z wykładami z postępu nauk farmaceutycznych.

   Tytus Łazowski ofiarował do biblioteki z czytelnią wiele tomów z własnych zbiorów. Poparł również wniosek Ihnatowicza, „(…) ażeby zgromadzenie uchwaliło jeden dzień w tygodniu, w którym by to dniu członkowie byli zmuszeni zejść do czytelni, aby tak sprawy naukowe jak i tyczące się zawodu aptekarskiego nawzajem omawiać (…)”.

   Zwracano uwagę na konieczność ustawicznego kształcenia się, przestrzegając przed groźbą powtórnego analfabetyzmu zawodowego, bo tylko ustawiczne kształcenie się zwłaszcza w dziedzinie rozwijających się dyscyplin naukowych zapewnić może wysoki poziom każdemu farmaceucie.     

 

   Towarzystwo Aptekarskie zaczęło wydawać prasę  fachową, i tak począwszy od 1871 roku wydawało „Czasopismo Towarzystwa Aptekarskiego”, którego redakcja mieściła się przy ul. Kurkowej 9 (obecnie ul. Łysenki). Redaktorem odpowiedzialnym był prof. dr Bronisław Radziszewski, a redaktorem  Mieczysław Dunin-Wąsowicz. W 1878 roku Tytus Łazowski opublikował artykuł „O potrzebie cechowania wag”, w którym przypominał o konieczności ponownego cechowania wag zgodnie z patentem cechowniczym z dnia 23 sierpnia 1777 roku. Podana była informacja, że wagi można sprawdzać w Głównym Urzędzie Cechowniczym we Lwowie, w Wiedniu, Czerniowcach lub Bernie.

   Tytus Łazowski był wielokrotnie przedstawicielem Lwowa na zebraniach Gremium Galicji Wschodniej i Gremium Galicji Zachodniej. W 1878 roku Towarzystwo Aptekarskie wspólnie z Gremium Lwowskim wniosło projekt do Ministerstwa Oświaty w Wiedniu w sprawie utworzenia katedry farmakognozji przy Uniwersytecie Lwowskim: „iżby przy wydziale filozoficznym tutejszej c.k. Wszechnicy imienia Cesarza Franciszka jak najrychlej, na każdy zaś wypadek już na rok szkolny 1878/1979 stała katedra farmakognozji utworzoną i żeby takowa umiejętnie wykształconemu aptekarzowi powierzona została, tak iżby tenże również był obowiązanym chociażby tylko kilka godzin tygodniowo farmacyją  praktyczną w języku polskim wykładać”. Zostało to uwieńczone sukcesem. W 1880 roku powstała katedra farmakognozji, ale dopiero w roku akademickim 1881/1882. Wykłady prowadzone były w języku polskim przez doc. dr fil. Mieczysława Dunin-Wąsowicza.    

   Tytus i Leon Łazowscy brali udział w pracach komisji zajmującej się opracowaniem projektu reformy studiów farmaceutycznych, której przewodniczył Karol Mikolasch. Ponadto uczestniczyli w opracowywaniu bardziej racjonalnych zasad obowiązujących przy wydawaniu koncesji na otwieranie aptek. Tytus Łazowski jako przewodniczący Towarzystwa podpisywał również decyzje udzielania zapomogi finansowej z kasy Towarzystwa dla ubogich studentów farmacji. Każdy aptekarz dążył do otwarcia własnej apteki, jednak do uzyskania koncesji  potrzebna  była nie tylko wiedza i nieskazitelna opinia magistra farmacji, ale także pieniądze.

   Apteka „Pod Złotym Jeleniem”, najstarsza we Lwowie, którą dzierżawili i w której pracowali bracia Łazowscy została w 1882 roku sprzedana przez dotychczasowych właścicieli. To spowodowało zmiany dotyczące ich dalszej pracy. Leon  Krzywda-Łazowski został właścicielem apteki w Winnikach pod Lwowem. Tytus natomiast jeszcze przez następne cztery lata zatrudniony był w aptece Andrzeja Kochanowskiego, aptekarza wysoko cenionego w środowisku lwowskim.

   Tytus Łazowski z myślą o własnej aptece oszczędzał zarobione pieniądze, by wreszcie w 1886 roku po 24 latach nienagannej pracy wystosować do „Prześwietnego Magistratu” we Lwowie pismo następującej treści: „Na mocy reskryptu C.K. Wysokiego Namiestnictwa z dnia 16 kwietnia 1886 roku do L.82457 i rozpisanego Konkursu Prześwietnego Magistratu Król. stół. Miasta Lwowa z dnia 27 kwietnia 1886 do L.21895/IX na otwarcie nowej 13-tej apteki we Lwowie, wnoszę moją prośbę o łaskawe nadanie mi dotyczącej koncesji, uzasadniając moją prośbę  jak następuje…" Jednym z załączników było świadectwo moralności wystawione Tytusowi Łazowskiemu o treści jak niżej.
 
 

   Koncesję uzyskał dnia 6 października 1887 roku  pismem o treści: „L.51405/IX/87 W. Panu Tytusowi Łazowskiemu aptekarzowi we Lwowie (…) do wiadomości odnośnie od tutejszego pisma z dnia 6 grudnia 1886 roku L. 34491, któremu nadana została koncesja na otwarcie apteki trzynastej w mieście Lwowie, z prawem osobistego upoważnienia…” na otwarcie własnej apteki. Dokument rękopiśmienny wydany przez Magistrat miasta Lwowa potwierdza ten fakt. Była to nowa, trzynasta apteka we Lwowie. Nosiła nazwę „Pod Archaniołem” i mieściła się  przy ul. Leona Sapiehy (obecnie Stiepana Bandery).

   Tytus Łazowski w późniejszych latach, po urządzeniu własnej apteki, często wchodził w skład komisji kwalifikacyjnej do przyznawania koncesji na aptekę, obok takich  farmaceutów jak Władysław Lachowicz, Jan Wiewiórski, Jakub Piepes–Poratyński, Michał Kulak, Kalikst Krzyżanowski, Karol Sklepiński, Albin Amirowicz, Bronisław Witosławski. W 1890 roku, przy dużej zasłudze Tytusa Łazowskiego w tym przedsięwzięciu, ukazał się podręcznik dla studentów farmacji  autorstwa Wilhelma Zajączkowskiego.

   W dalszym ciągu Tytus Łazowski od wielu kadencji pełnił funkcję skarbnika Towarzystwa Aptekarskiego. Jako skarbnik bezpośrednio uczestniczył w powołaniu „Funduszu dla wdów i sierot”, którego powstanie zapoczątkowała Joanna Mikolasch – wdowa po Karolu Mikolaschu ofiarowując na ten cel tysiąc złotych. Tytus Łazowski uczestniczył również w wyszukaniu i zakupieniu domu na nową stałą siedzibę Towarzystwa Aptekarskiego. Był współtwórcą Statutu „Kasy Chorych Galicyjskiego Towarzystwa Aptekarskiego.” Tytus Łazowski był również stałym delegatem do zarządu Szkoły Farmaceutycznej i pracowni chemicznej powołanej przez Towarzystwo Aptekarskie. W latach 1890/1891 Tytus Łazowski był również członkiem komisji egzaminacyjnej obok Jakuba Piepesa i Kaliksta Krzyżanowskiego. W 1890 roku Zgromadzenie Ogólne Towarzystwa Aptekarskiego wybrało go na zastępcę przewodniczącego. Natomiast na lata 1893/1894 ponownie został przewodniczącym.

 

   Tytus Łazowski miał doniosły wkład w rozwój studiów farmaceutycznych, finansował zakup różnych cennych aparatów typu waga analityczna, aparat destylacyjny, natomiast czytelnię aptekarską stale uzupełniał w nowe książki i opracowania naukowe. Z wielkim zaangażowaniem uczestniczył w przygotowanie w 1894 roku uroczystości z okazji 25lecia istnienia Towarzystwa Aptekarskiego, które było pierwszym zjazdem wszystkich polskich farmaceutów.  

   Spośród dzieci Tytusa Krzywdy-Łazowskiego, dwóch synów kontynuowało rodzinne tradycje farmaceutyczne: Mieczysław (ur. w 1870 roku) i jego młodszy brat Władysław (ur. w 1875 roku). Z Towarzystwem Aptekarskim we Lwowie związany był Mieczysław.

Mieczysław Tytus Łazowski (1870 – 1930)

   Mieczysław Tytus Łazowski, syn Tytusa Krzywdy-Łazowskiego po ukończeniu szkoły średniej i zdaniu egzaminu tyrocynalnego pracował w aptece swego ojca. Natomiast studia farmaceutyczne rozpoczął 6 października 1890 roku, które ukończył 20 lipca 1892r.  

   W tym czasie apteką zarządzał Wincenty Jabłonowski. Mieczysław Łazowski dopiero w 1895 roku na mocy reskryptu c. k. Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27.12.1894 uzyskał uprawnienia do samodzielnego prowadzenia apteki po ojcu. Po zakończeniu spraw spadkowych po ojcu, dekretem dziedziczenia z dnia 9 lipca 1897 roku został jedynym właścicielem apteki.

   Mieczysław Łazowski szczególnie zasłużył się w zakresie kontynuowania rozwoju „Czytelni” wokół której kwitło życie, nie tylko naukowe, ale i towarzyskie, zwłaszcza, że była czynna każdego dnia w godz. 18-22. Można w niej było nie tylko przeczytać ciekawą książkę, rozegrać partię szachów, ale podyskutować o pojawiających się problemach i wymienić poglądy na różne tematy. Debatowano nawet nad pojawiającym się pytaniem, czy kobieta może być lekarzem albo farmaceutą. Zdania były podzielone.

 

 

   Mieczysław Łazowski dbał o swoją aptekę, która w krótkim czasie stała się bardzo nowoczesna jak na owe czasy, dysponowała ponadto bogatym asortymentem leków. W 1898 roku siedzibę apteki przeniósł on do nowego lokalu, do kamienicy przy ul. Gródeckiej 81 (obecnie  Horodoćka), naprzeciwko kościoła św. Elżbiety.

   Mieczysław Tytus Łazowski, wzorem swego ojca, brał czynny udział w działalności Towarzystwa Aptekarskiego. Gdy było przygotowywane specjalne sympozjum naukowe poświęcone Ludwikowi Pasteurowi (1822-1895) uczestniczył w jego organizacji. Wchodził również w skład komitetu przygotowującego drugi zjazd aptekarzy i pełnił w nim funkcję sekretarza.

 

   Mieczysław Tytus Łazowski oprócz talentów organizatorskich posiadał zdolności do interesów, rozwijał także swoją działalność, mówiąc współczesnym językiem, biznesową. W 1920 roku wydzierżawił na 25 lat od Andrzeja Maćkowa parcelę w Tustanowicach w celu poszukiwania i wydobywania oleju skalnego, wosku ziemnego i innych produktów i wszedł do spółki naftowej „Dr A. Segel. M. Lifschutz i Ska Zarząd Kopalń Nafty w Borysławiu", która dość dobrze prosperowała.

 

   M. Łazowski stanął też na czele hurtowni aptekarskiej „Ozon”, która początkowo z małego przedsiębiorstwa urosła do rangi firmy liczącej się na swoim terenie, która również prowadziła kontakty handlowe z Lwowską Fabryką Chemiczną „Tlen” mieszczącą się przy ul. Ogrodniczej. Mieczysław Tytus Łazowski w swojej posiadłości Zimna Woda pod Lwowem rozpoczął budowę wzorcowego osiedla sanatoryjnego. Z zatrudnionymi architektami i inżynierami zdążył jednak wybudować do 1930 roku tylko kilka pięknie położonych willi wśród drzew.  Nie ukończył swego dzieła. Po śmierci Mieczysława Tytusa Łazowskiego spadkobiercy wydzierżawili na 5 lat aptekę „Pod Archaniołem” magistrowi Józefowi Kurzrokowi.

   Spośród dzieci (miał dwóch synów i cztery córki) starszy syn Mieczysław urodzony w 1904 roku był lekarzem. Młodszy syn Adam (urodzony w 1910 roku) był  na drugim roku medycyny na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Jednak ze względu na konieczność zajęcia się apteką po ojcu, przeniósł się na Wydział Farmaceutyczny, który ukończył w 1935 roku uzyskawszy dyplom magistra farmacji. Losy Adama Łazowskiego związane były z losami naszego kraju.

 

         

   Dowód osobisty Adama Łazowskiego obywatela polskiego, z pieczęciami: Zarząd Miejski w Król. Stoł. Mieście Lwowie wydany 20 maja 1937 roku.

   Po dyplomie rozpoczął służbę wojskową w 1935 roku w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. W latach 1936-1939 pracował w rodzinnej aptece „Pod Archaniołem” we Lwowie jako receptariusz i kierownik. W roku 1939 został powołany do wojska, do Kompanii Sanitarnej VII dywizji piechoty. Po wojnie powrócił do Lwowa. Adam Łazowski stał się jedynym spadkobiercą apteki po ojcu, więc zwrócił się do „Wysokiego Ministerstwa Opieki Społecznej Departamentu Służby Zdrowia” w Warszawie o nadanie mu koncesji na samoistne prowadzenie apteki odziedziczonej po ojcu. Jak pisał apteka we Lwowie położona była przy ul. Gródeckiej 81 zwanej obecnie Tokarzewskiego, ze stanowiskiem koncesyjnym obejmującym następującą przestrzeń: 1) część ul. Gródeckiej zwanej obecnie Tokarzewskiego-Karasiewicza, od wylotu ulic Działyńskich i ulicy Błonie, zwanej obecnie ulicą Pierackiego, od wylotu ulicą Bartosza Głowackiego i Plac Bilczewskiego w całej rozciągłości.

   Druga wojna światowa spowodowała, że ostatecznie rodzinna apteka Łazowskich we Lwowie przestała istnieć. Po upaństwowieniu apteki „Pod Archaniołem" przez "władze radzieckie” Adam Łazowski pracował nadal w aptekach lwowskich kolejno w aptece nr 5 i 4 we Lwowie. Następnie w 1945 roku jako repatriant, wraz z rodziną opuścił Lwów. Mieszkał kolejno w Mszanie Dolnej, Rabce i w Krakowie. W roku 1945 z energią zabrał się do zorganizowania apteki w Krakowie. Tu wydzierżawił aptekę „Pod Murzynem” i kierował nią do 1946 roku. Pod koniec 1946 roku otrzymał zezwolenie na prowadzenie własnej apteki w Gdyni, która rozpoczęła działalność w grudniu. Kierował apteką do czasu upaństwowienia w 1951 roku. Adam Łazowski „upaństwowienie” przeżywał po raz drugi. Po upaństwowieniu aptek w Polsce został mianowany kierownikiem apteki społecznej nr 9 w Gdyni, w której pracował do 1952 roku. Następnie w latach 1953-1954 był kierownikiem apteki Szpitala Miejskiego w Gdyni. Decyzją z dnia 21 maja 1955 roku Minister Zdrowia wyraził zgodę na zatrudnienie Adama Łazowskiego do pracy przez Krakowski Zarząd Aptek, jednak wkrótce powrócił on na Wybrzeże podejmując pracę w Gdańskim Zarządzie Aptek, w aptece nr 59 we Władysławowie na Helu i tu pracował do końca życia. Zmarł nagle podczas pracy w aptece  dnia 24 marca 1966 roku.

   Adam Łazowski mimo trudnych czasów dla rodziny nie szczędził wysiłków na kształcenie dzieci. Córka Adama Łazowskiego, Beata (Czyżyńska) ukończyła Technikum Farmaceutyczne w Bydgoszczy.

    Syn jego Janusz Mieczysław Łazowski był czwartym kolejnym pokoleniem Łazowskich jako aptekarzy polskich, ukończył Wydział Farmaceutyczny Akademii Medycznej w Gdańsku, otrzymując dyplom (L.634/61) magistra farmacji w 1961 roku, a więc dokładnie w 100 lat po swoim  pradziadku Tytusie Krzywdzie-Łazowskim.

    W Gdańsku farmację studiował razem ze swoją przyszłą żoną Lucyną (z domu Balukiewicz), która też pochodzi z  Wilna. Po skończeniu studiów już w kwietniu 1961 roku podjęli razem pracę w Olsztyńskim Zarządzie Aptek w aptece w Ornecie. Janusz Łazowski równocześnie podjął się zorganizowania w Ornecie laboratorium analitycznego w Ośrodku Zdrowia. Następnie przez 9 lat był kierownikiem apteki nr 49 w Pieniężnie, a od marca 1972 pełnił funkcję kierownika apteki w Szczytnie. Była to apteka Przedsiębiorstwa Zaopatrzenia Farmaceutycznego „Cefarm” w Olsztynie. Tu również Janusz Łazowski łączył pracę w aptece ogólnodostępnej z pracą w Szpitalu Miejskim w Szczytnie, w którym był kierownikiem laboratorium w latach 1978 -1984. Następnie w 1985 roku podjął nowe wyzwanie i rozpoczął pracę w aptece szpitalnej w Lidzbarku Warmińskim na okres sześciu lat. Doskonalił swoje umiejętności zawodowe uzyskując w 1975 roku Specjalizację Pierwszego Stopnia z Farmacji Aptecznej.

   Prawo samodzielnego wykonywania zawodu aptekarza na terenie całej Rzeczypospolitej Polskiej wystawione przez Okręgową Izbę Aptekarską w Olsztynie.  

   Po nadejściu zmian ustrojowych w Polsce Janusz Łazowski z żoną Lucyną podjęli decyzję o wykupieniu na własność apteki w Szczytnie przy ul. Odrodzenia, poprzednio będącej własnością ”Cefarmu”. Na podstawie Ustawy z dnia 23 grudnia 1988 roku o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324)  Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w Warszawie pismem z dnia 29 września 1989 roku wydał koncesję FAA-141/A/89 na prowadzenie apteki. Dokument podpisał Andrzej Wojtczak Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej. Od dnia 8 grudnia 1989 roku rozpoczęła działalność apteka prywatna Łazowskich w Szczytnie. Była to pierwsza sprywatyzowana apteka na terenie województwa olsztyńskiego (obecnie woj. warmińsko-mazurskie).

   Na łamach tygodnika Mazur, lokalnej gazety wychodzącej w Szczytnie mgr Lucyna Łazowska zamieściła w Nr 7/10 dnia 18 marca 1990 roku artykuł: Dlaczego „Lwowska”?  w  którym przedstawiła przyczynę nadania aptece takiej nazwy.

   W ten sposób historia aptekarskiego rodu Łazowskich niejako zatoczyła koło. Apteka otrzymała nazwę ”Lwowska”, Lucyna i Janusz Łazowscy nawiązali do chlubnej historii polskiego aptekarstwa , do rodzinnej apteki Łazowskich „Pod Archaniołem” we Lwowie. Podobnie jak ich przodkowie Janusz Mieczysław Łazowski włączył się w działalność Izby Aptekarskiej w Olsztynie jako odrodzonego samorządu aptekarskiego. Pełnił nawet przez okres czteroletniej kadencji 2003-2007 funkcję przewodniczącego Okręgowego Sądu Aptekarskiego. Był również członkiem rady nadzorczej hurtowni aptekarskiej „Farmacja” zorganizowanej przez aptekarzy prywatnych aptek należących do Olsztyńskiej Okręgowej Izby Aptekarskiej.  

   Żona Lucyna natomiast w dalszym ciągu aktywnie uczestniczy w działalności na rzecz społeczności aptekarskiej, nie szczędząc czasu i sił w wypełnianiu zadań jej powierzonych. Przez dwie kadencje 21.10.1995 – 11.10.2003 pełniła funkcję Prezesa Okręgowej Rady Aptekarskiej w Olsztynie. W czasie, gdy była Prezesem Rady Aptekarskiej zainicjowała wydawanie czasopisma aptekarskiego pod tytułem ”Biuletyn Informacyjny”, w redagowaniu którego również w dalszym ciągu uczestniczy. Obecnie jest również od 2011 roku przewodniczącą Sądu Aptekarskiego  przy Izbie Aptekarskiej w Olsztynie.

   Apteka prywatna Łazowskich w Szczytnie, obecnie na podstawie zezwolenia wydanego przez Wojewódzkiego Inspektora  Farmaceutycznego w Olsztynie, pod nazwą „Madame Lwowska,” jest od 1 marca 2013 roku własnością Igora Chmielińskiego, wnuka  Janusza i Lucyny Łazowskich, syna ich córki Katarzyny (technika farmacji), który studiując w Londynie zdobył wykształcenie inżyniera budowlanego. Lucyna Łazowska w dalszym ciągu pracuje w aptece.

    Jaką dalszą historię życie dopisze? Zobaczymy…

 

Piśmiennictwo:
Z. Lech: Działalność Łazowskich w Towarzystwie Aptekarskim we Lwowie. Farmacja Polska, 1982, nr38 (12)
Z. Lech: Łazowscy, 1991, BSO Ancy-le-Libre
Z. Lech: Farmaceuci polscy XIX i XX wieku – losy rodów Eichlerów i Łazowskich, 2005
Mazur Nr 7/10.Rok 2. Szczytno, dnia 18 marca 1990r.
Archiwum Okręgowej Izby Aptekarskiej w Olsztynie